Array ( [SERVER_SOFTWARE] => Apache/2.2.23 (Unix) mod_ssl/2.2.23 OpenSSL/1.0.0-fips DAV/2 PHP/5.3.27 [REQUEST_URI] => /blog/september-2014-triathlon-almere/ [REDIRECT_UNIQUE_ID] => XGdiFLkbjMQAAD9srDoAAAAF [REDIRECT_STATUS] => 200 [UNIQUE_ID] => XGdiFLkbjMQAAD9srDoAAAAF [HTTP_USER_AGENT] => CCBot/2.0 (https://commoncrawl.org/faq/) [HTTP_ACCEPT] => text/html,application/xhtml+xml,application/xml;q=0.9,*/*;q=0.8 [HTTP_HOST] => www.stichtingiamsport.nl [HTTP_CONNECTION] => Keep-Alive [HTTP_ACCEPT_ENCODING] => gzip [PATH] => /usr/local/bin:/usr/bin:/bin [SERVER_SIGNATURE] =>
Apache/2.2.23 (Unix) mod_ssl/2.2.23 OpenSSL/1.0.0-fips DAV/2 PHP/5.3.27 Server at www.stichtingiamsport.nl Port 80
[SERVER_NAME] => www.stichtingiamsport.nl [SERVER_ADDR] => 185.27.140.196 [SERVER_PORT] => 80 [REMOTE_ADDR] => 54.235.55.253 [DOCUMENT_ROOT] => /home/cs052/domains/stichtingiamsport.nl/public_html [SERVER_ADMIN] => webmaster@stichtingiamsport.nl [SCRIPT_FILENAME] => /home/cs052/domains/stichtingiamsport.nl/public_html/index.php [REMOTE_PORT] => 39266 [REDIRECT_URL] => /blog/september-2014-triathlon-almere/ [GATEWAY_INTERFACE] => CGI/1.1 [SERVER_PROTOCOL] => HTTP/1.1 [REQUEST_METHOD] => GET [QUERY_STRING] => [SCRIPT_NAME] => /index.php [PHP_SELF] => /index.php [REQUEST_TIME] => 1550279188 [argv] => Array ( ) [argc] => 0 )
I Am Sport » September 2014 | Triathlon Almere emotionele ervaring

September 2014 | Triathlon Almere emotionele ervaring

September 2014 | Triathlon Almere emotionele ervaring

triathlon almere5

The day before

Vrijdag 12 september onderweg naar Almere stad om de briefing bij te wonen van de ½ triathlon. Wat een organisatie zeg! Je wordt ontvangen in een groot theater, waar de briefing op een groot projectiescherm wordt weergegeven en gepresenteerd. Na de briefing is het tijd voor het ophalen van je startnummer. Rijen van 15 tot 20 meter lang, voordat je aan de beurt bent. Klaar voor morgen. Ik loop naar buiten, ga bij het water zitten en bekijk het parcours, daar waar het morgen allemaal begint. Zwemmen, het onderdeel waar ik het meest tegenop zie! Ik rij weer naar huis.

Zaterdag 13 september, 04:30, de wekker gaat.
Douchen, inpakken, ontbijten en rijden. Ik ben rustig, praat nauwelijks met mijn partner (die natuurlijk ligt te slapen). Bij aankomst (07:00) in de parkeergarage stijgt de spanning, verschillende mannen en vrouwen sleutelen aan hun fiets, kleden zich om en eten nog effe een banaantje. Drie verschillende tassen, rood swim, blauw run en groen after. Hier moeten de verschillende spullen in (zwemsuit, zwembril/ badmuts, loopschoenen, horloge/ hartslagband fietsschoenen / fietshelm / proteïne repen / krentenbol / banaan / gelpakjes en natuurlijk mijn nummer voor op mijn fiets) lichaam en helm worden strategische ingepakt. Bij aankomst loop je met de fiets aan je hand richting het fietsenrek (07:25) waarbij je deze op nummer wegzet. Vervolgens naar de kelder 07:45 om je tassen op nummer weg te zetten. Ik zie iedereen met getatoeëerde startnummers op hun armen, ow shit, ik moest mijn nummer ‘1105’ ook nog op mijn beide armen plakken! Zeer belangrijk, anders kun je gewoon niet meedoen. Snel naar het dichtstbijzijnde gebouw naar het toilet, water op mijn armen en plakken maar. Pfffffff even schrikken, maar ok, het is gelukt. Dan nog mijn zwempak aan, hartslagband om en klaar voor het eerste onderdeel. Een diepe zucht….. Dat hele logistieke gedeelte is al topsport!! Ben ik wat vergeten, ja verdorie, mijn fietsbril en reservewiel. Oefff als dat maar goed gaat!

Het is 7.55, we lopen richting het meer.
Bij aankomst moesten wij wachten voor de hekken. Je kijkt het water in en ziet de long distance (complete Triathlon) groep in het water al volop in beweging. Zij begonnen om 07:10 al met zwemmen, voor de 3.9 km. De 1e man was al om 08:00 uit het water, respect!! Ik stap het water in en ik zwem wat rond, maar natuurlijk niet teveel. Hou mijn nek/keel in het water, zodat ik aan het koude water kon wennen. Bril zit goed, vooral aan de kant blijven en niet in het midden zwemmen Fabian. Effe weer aan mijn bril zitten en dan die knallllllllllll WE zijn begonnen, 1.9 km zwemmen. De eerste 110 a 150 meter was een combinatie van borstcrawl en waterpolo. Het was oorlog in het water, ellebogen en voeten gingen alle kanten op, maar ik bleef op mijn plek en ging niet opzij. Toen kwam het echte zwemmen, het ging lekker, ik vloog door het water. Af en toe ademnood maar niet vaak. Bij de laatste 500 meter werd meneer naast mij te enthousiast bij het voordringen en brak zijn neus. Sneu en vervelend, maar het zwemmen ging door. Daar is de kant weer, snel uit het water, rennen naar de kelder, spullen wisselen en fietsen. Shit, waar was mijn rugnummer ik had deze braaf in mijn tas gezet, waar is dat ding. Paniek….je mag niet zonder rugnummer fietsen. Ik naar de dichtstbijzijnde vrijwilliger. Ik schreeuw mijn nummer is weg, dat kan niet meneer. Ik zeg echt waar. Ik kijk alle tassen weer na, maar mijn nummer is niet te vinden. Vrijwilliger neemt mij mee naar een andere collega, die aangeeft dat we een jurylid moeten vinden om akkoord te geven. Wij rennen op mijn fietsschoenen op zoek naar een jurylid. Hij kijkt mij aan en zegt wat is je nummer. Ik schreeuw 1105. Hij kijkt mij aan en schrijft het op en zegt fietsen maar. Pfffffffffffff….wat een begin! Maar okay, we moeten verder.

Beginnen aan 90 km fietsen met te veel minuten vertraging!!
triathlon almere6Klote!!!! De 1e 8 km gingen lekker, ongeveer 30 km/pu. Ik nam mijn eerste hapje van mijn reep. Bij het draaien van mijn hoofd naar links hoorde ik elke keer wat fladderen. En dacht na een tijdje, wat is dat voor irritant gedoe? En wat bleek? Mijn rugnummer vast aan mijn helm geplakt met tape. Hier moet je dan maar gewoon om lachen, ongelofelijk!!!!!!!!!
Bij een afstand van 9 km veel tegenwind, de snelheid ging ver terug naar 22 a 23 km/pu. In het begin was het niet erg, maar na een afstand van 35 km werd ik het beu. Dit was niet leuk meer. Links water en rechts open landschap. Ik kreeg ook last van mijn onderrug. Ik wist soms niet meer hoe ik moest zitten. Wanneer houd dit allemaal op, maar de rest heeft ook zwaar dus dat houd mij op de been. Eindelijk bij een afstand van 40 km gingen wij naar rechts, uit de wind en het echte fietsen kon beginnen.

Wat was de overgang van fietsen naar lopen zwaar zeg
Snelheid 32 km/pu soms zelfs 34 km/pu. Bij afdaling 40 km/pu. Het ging super, moest ook wel want ik had wat goed te maken. Bij aankomst, snel de fiets weer terugplaatsen bij het fietsenrek, voorzichtig rennen naar de kelder, blauwe tas open, loopschoenen aantrekken, krentenbol met pindakaas meenemen en een reep voor onderweg. Rennen maar, 21 km. Wat was de overgang van fietsen naar lopen zwaar zeg. Ik liep 11 km gemiddeld, te hard voor wat er nog komen ging en wat er al geweest was, maar ik kon niet rustiger lopen, omdat ik nog in mijn fietsroutine zat. Ik kreeg mijn ademhaling maar niet onder controle. Ik kreeg trek en nam een hapje van mijn krentenbol, fout! Ik kon niet kauwen. Bij elke kauwbeweging ging mijn hartslag 10 slagen omhoog, omdat mijn mond geen 2 a 3 sec dicht kon, vanwege zuurstoftekort. De rest weggegooid en mentale focus op mijn ademhaling, om die weer tot rust te brengen. Eindelijk, na 20 min een rustige hartslag met een normale loopsnelheid.

Ik moet nu alles op alles zetten. Hier had ik maanden voor getraind.
Laatste stukje van de triathlon, in totaal 3 rondes van 7 km lopen. De 1e ronde was echt wennen qua omgeving. Manier van lopen vinden, meer contact met het publiek, de collega’s die je herkent van het fietsen die je weer tegen kwam. 2e ronde ging beter, sneller en functioneler. Ik vloog met mijn borst voorruit rug naar binnen en mijn core hielp mee. 3e en laatste ronde, ik moet nu alles op alles zetten. Hier had ik maanden voor getraind. Dit was het moment, maar ik begon langzaam op micro niveau de 1e protesten van mijn lichaam te ondervinden. Alsof mijn lichaam weet dat we er bijna zijn, dus laten we je het nu nog even moeilijk maken. Ik riep mijn mentale krachten op. Dacht aan alle pijnpunten in mijn leven, de keuze waarom ik dit doe, de energie en tijd die ik eraan geef. De offeringen die ik bereid was te nemen. Neeeeeeeeeeeeeeeeeeee schreeuwde ik hardop. Ik bepaal en niet mijn lichaam en we lopen gewoon nog steeds 10 a 11 km gemiddeld. Ik pakte alle hulp die ik maar op dat moment kon gebruiken. Ik schreeuwde I Am Sport om de 5 min, hield mijn droge sponsjes vast om maar niet de krasjes op mijn fysieke geestelijke ziel te voelen, ik lachte soms hard en ik kon zo omslaan in verdriet als ik dat wilde, maar niet nu. Alles om maar niet in een tonic immobilisatie te komen, oftewel dat mijn lichaam in slaap valt en niet meer voorruit komt. De laatste 2 a 300 meter harder rennen alles geven, hardop hijgen, rennen voor je levennnnnnnnnnn en ja hoor daar was de finish. Ik ga het gewoon halen, was blij en super trots. Patricia mijn vriendin en Virgill de fotograaf wachtte mij op. Ik had gewoon een ½ triathlon volbracht.
Wauhhhhhhhh. Vervolgens liep ik door naar de food corner alleen speciaal voor de atleten: alcohol vrij bier, drop, speculaas en warm eten. Goed geregeld zeg, klasse jongens. Ik ging zitten met een diepe zucht en ik stond de eerste 15 min niet meer op.

Ik werd getroffen door diepe emotie
Ik wilde mijn vriendin het verhaal enthousiast vertellen mijn beleving van de triathlon, maar ik werd getroffen door diepe emotie en kon het niet meer binnenhouden. Het werd mij allemaal teveel. Ik ben diep, echt diep gegaan. Mijn tijd waar ik super trots op ben is 6 uur en 13 min. Zwemmen 40 min, fietsen 3 uur 18 min en lopen 2 uur en 3 min. Laats vroeg iemand mij of het niet te zwaar was om dit te doen. ik zei ‘’ ik heb precies genoeg gedaan wat nodig was’’ I Am Sport!!!

Ik wil de volgende mensen bedanken, Bert, Jan, Virgil, Patrick, Cynthia, Peter en natuurlijk Patricia mijn vriendin. Dank jullie allemaal voor jullie advies, steun en liefde!

Foto’s
Bekijk hier de prachtige foto’s die gemaakt zijn door ‘Virgil Uiterloo’: Klik hier